محققان در این پژوهش از یک مدل هوش مصنوعی استفاده کردند. آن‌ها حدود 10 هزار عکس مختلف را به این مدل هوش مصنوعی نشان دادند تا ببینند چگونه شبکه‌های عصبی این تصاویر را به یاد می‌سپارند. هر تصویر نیز مانند یک صحنه ساده در یک داستان بود.

دانشمندان درواقع می‌خواستند دو بخش از مغز انسان را به‌طور خاص مطالعه کنند؛ این دو بخش هیپوکامپ و نئوکورتکس نام دارند. هیپوکامپ بخش مهمی از مغز است که نقشی اساسی در شکل‌گیری و تثبیت خاطرات و جهت‌یابی فضایی ایفا می‌کند. نئوکورتکس نیز مسئول محاسبات عصبی توجه، فکر، ادراک و حافظه اپیزودیک است.

در این مطالعه، شبکه هیپوکامپ هوش مصنوعی به‌سرعت هر صحنه را فراگرفت و آن را بازپخش کرد؛ سپس در هر بازپخش آن چیزی را که می‌دید، به نئوکورتکس انتقال می‌داد. شبکه نئوکورتکس نیز به‌نوبه‌خود یاد گرفت که این صحنه‌ها را با سازماندهی اطلاعات بازسازی کند.

این مدل، بخش‌های مهم هر صحنه مانند چیدمان دیوارها و اشیا را مشخص کرد تا «مغز» بتواند صحنه‌های قدیمی را به خاطر بسپارد و صحنه‌های کاملاً جدیدی ارائه دهد. این کار به مغز کمک می‌کند تا کارآمد باشد، زیرا لازم نیست همه جزئیات کوچک را در حافظه نگه دارد، اما می‌تواند روی چیزهایی که در هر موقعیت منحصربه‌فرد یا متفاوت هستند، تمرکز کند.

این مطالعه نشان می‌دهد که وقتی خاطرات را در حین استراحت مرور می‌کنیم، مغز ما الگوهای تجربیات گذشته را درک می‌کند. این امر بسیار مهم است، زیرا به ما کمک می کند تا چیزهایی مانند اجتناب از خطر یا یافتن غذا را در آینده پیش‌بینی کنیم؛ بنابراین به زبان ساده، این مطالعه با کمک هوش مصنوعی نشان می‌دهد که چگونه مغز ما از تجربیات یاد می‌گیرد، آن‌ها را به خاطر می‌سپارد و از این دانش برای تصور چیزهای جدید یا برنامه‌ریزی برای اتفاقات بعدی استفاده می‌کند.